Και τι να κάνεις; Μου 'πε κάποιος σήμερα.
Είναι στιγμές που νιώθεις πως βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σ'ένα τέλμα. Εκείνη την ώρα σηκώνεσαι και αρχίζεις ασυναίσθητα να κάνεις βόλτες πάνω κάτω στο δωμάτιο, σ'αυτή τη φυλακή σου, που λατρεύεις τόσο και μισείς παράλληλα...
Και τι να κάνεις;
Σ' απορροφά αυτό το γκρι, σκέφτεσαι, δε ξέρεις από που να πιαστείς...
Τώρα είναι πια που καταλαβαίνεις τι σημαίνει "έξω απ'τα νερά σου"...
Άραγε μόνο εσύ νιώθεις έτσι; Δεν υπάρχουν άλλοι; Δε μπορεί, θα υπάρχουν...
Αν υπάρχουν που κρύβονται; Εκεί που κρύβεσαι και συ θα μου πεις...
Μακάρι έτσι ξαφνικά, να σου χτυπούσε κάποιος τη πόρτα και να σου έλεγε, έλα, είμαι κι 'γω εδώ,
Μπορώ να σε καταλάβω...
Και τι να κάνεις;
Άλλες πάλι φορές, ενώ περιτριγυρίζεσαι από τόσους ανθρώπους -γνωστούς και άγνωστους- νιώθεις μόνος... Μιλούν, μιλούν, μιλούν ασταμάτητα.. για πράγματα ανούσια -για 'σένα τουλάχιστον- αυτοκίνητα, ποδόσφαιρο, γκόμενες, γκόμενους, ρούχα, και ένα σωρό ακόμα τέτοια...
Ενώ εσύ ζητάς άλλα πράγματα...
Όλοι κρυμμένοι πίσω από τα προσωπεία τους, αυτά τα γελαστά σαν από αρχαία παράσταση βγαλμένα...
Και κάπου εκεί βρίσκεσαι και 'συ καθισμένος, με μια κούπα αχνιστού καφέ, προσποιούμενος ότι ακούς αυτή τη τόσο εποικοδομητική συζήτηση... Στη πραγματικότητα είσαι χαμένος μέσα στον δικό σου κόσμο σκεπτόμενος τι πρέπει να κάνεις... Να χαιρετήσεις ευγενικά και να φύγεις; Ή να παραμερίσεις για την ώρα τις σκέψεις σου και ν'αρχίσεις να συμμετέχεις και συ;
Τελικά συνειδητοποιείς πως αυτοί με τα προσωπεία είναι περισσότεροι απ'τους άλλους...
Ε και; Δε γίνεται θα τους βρεις... Τους είχες βρει, όμως τα χρόνια σας χώρισαν... Αχ αυτά τα χρόνια... Και συ κοιμάσαι και ξυπνάς με τη έννοια αν θα τους ξανά βρεις...
Και τι να κάνεις; θα μου πεις...
Κάτι πρέπει να κάνεις όμως... Ή θα "προσαρμοστείς", θα γίνεις ένα με τους πολλούς και θα φορέσεις και συ τη μάσκα σου, ή θα συνεχίσεις όπως είσαι, και ας έχεις να αντιμετωπίσεις τη μοναξιά των ανθρώπων, και ας μη σταματήσεις να βλέπεις στις γωνιές αυτά τα φαντάσματα, που θεριεύουν σαν κλείσεις το φως...
Το δεύτερο σου λέω κάνε, αξίζει. Θα δικαιωθείς. Δε ξέρω αν πρέπει να χρησιμοποιήσω τη λέξη αύριο ή τη λέξη κάποτε, βέβαια...
Ψάξε και βρες. Μη συμβιβάζεσαι...
Αποφάσισε επιτέλους τι θες να κάνεις, πως θες να είσαι... Αν αντέχεις να είσαι όπως θες...
Μ'αρέσει να βάζω τον εαυτό μου απέναντι, σε μια καρέκλα και να συζητώ μαζί του -είχε πει κάποιος... Καν'το... Δουλεύει... Ρώτα τον, και ασ'τον να σε ρωτήσει.
Κουνήσου λοιπόν!
Να τι πρέπει να κάνεις.
Μακάρι έτσι ξαφνικά, να σου χτυπούσε κάποιος τη πόρτα και να σου έλεγε, έλα, είμαι κι 'γω εδώ,
Μπορώ να σε καταλάβω...
Και τι να κάνεις;
Άλλες πάλι φορές, ενώ περιτριγυρίζεσαι από τόσους ανθρώπους -γνωστούς και άγνωστους- νιώθεις μόνος... Μιλούν, μιλούν, μιλούν ασταμάτητα.. για πράγματα ανούσια -για 'σένα τουλάχιστον- αυτοκίνητα, ποδόσφαιρο, γκόμενες, γκόμενους, ρούχα, και ένα σωρό ακόμα τέτοια...
Ενώ εσύ ζητάς άλλα πράγματα...
Όλοι κρυμμένοι πίσω από τα προσωπεία τους, αυτά τα γελαστά σαν από αρχαία παράσταση βγαλμένα...
Και κάπου εκεί βρίσκεσαι και 'συ καθισμένος, με μια κούπα αχνιστού καφέ, προσποιούμενος ότι ακούς αυτή τη τόσο εποικοδομητική συζήτηση... Στη πραγματικότητα είσαι χαμένος μέσα στον δικό σου κόσμο σκεπτόμενος τι πρέπει να κάνεις... Να χαιρετήσεις ευγενικά και να φύγεις; Ή να παραμερίσεις για την ώρα τις σκέψεις σου και ν'αρχίσεις να συμμετέχεις και συ;
Τελικά συνειδητοποιείς πως αυτοί με τα προσωπεία είναι περισσότεροι απ'τους άλλους...
Ε και; Δε γίνεται θα τους βρεις... Τους είχες βρει, όμως τα χρόνια σας χώρισαν... Αχ αυτά τα χρόνια... Και συ κοιμάσαι και ξυπνάς με τη έννοια αν θα τους ξανά βρεις...
Και τι να κάνεις; θα μου πεις...
Κάτι πρέπει να κάνεις όμως... Ή θα "προσαρμοστείς", θα γίνεις ένα με τους πολλούς και θα φορέσεις και συ τη μάσκα σου, ή θα συνεχίσεις όπως είσαι, και ας έχεις να αντιμετωπίσεις τη μοναξιά των ανθρώπων, και ας μη σταματήσεις να βλέπεις στις γωνιές αυτά τα φαντάσματα, που θεριεύουν σαν κλείσεις το φως...
Το δεύτερο σου λέω κάνε, αξίζει. Θα δικαιωθείς. Δε ξέρω αν πρέπει να χρησιμοποιήσω τη λέξη αύριο ή τη λέξη κάποτε, βέβαια...
Ψάξε και βρες. Μη συμβιβάζεσαι...
Αποφάσισε επιτέλους τι θες να κάνεις, πως θες να είσαι... Αν αντέχεις να είσαι όπως θες...
Μ'αρέσει να βάζω τον εαυτό μου απέναντι, σε μια καρέκλα και να συζητώ μαζί του -είχε πει κάποιος... Καν'το... Δουλεύει... Ρώτα τον, και ασ'τον να σε ρωτήσει.
Κουνήσου λοιπόν!
Να τι πρέπει να κάνεις.
 |
| Όπως θέλω εγώ θα βλέπω... J.H. |
Tweet, Like, Comment.
Κάνε κλικ εδώ
Για να γράψεις ένα σχόλιο!
Μοιράσου τις σκέψεις σου!
Μη ξεχάσεις να κάνεις share, like, tweet.
